46. hizb

145. Biz de onu, hasta bir halde boş bir alana/sahile attık.

146. Üzerine kabak türünden (gölge yapması için) bir ağaç bitirdik.

147. Sonra da onu, yüz bin kişiye hatta daha fazlasına gönderdik.

148. Sonunda ona iman ettiler. Biz de onları bir süreye kadar yararlandırdık.

149. Şimdi onlara sor: “Kız çocukları Rabbinin, erkek çocukları da kendilerinin midir?”

150. Yoksa biz melekleri dişi olarak yarattık da onlar buna şahit mi oldular?

151. İyi bilin ki onlar iftiralarından dolayı derler ki:

152. “Allah doğurdu.” (diyorlar) Şüphesiz onlar elbette yalancıdırlar.

153. Allah kızları, oğullara tercih mi etmiş?

154. Size ne oluyor? Nasıl hüküm veriyorsunuz?

155. Düşünüp öğüt almaz mısınız?

156. Yoksa sizin çok açık bir deliliniz mi var?

157. Eğer doğru söylüyorsanız, haydi kitabınızı getirin.

158. Onlar, kendisiyle (Allah ile) cinler arasında bir soy-bağı kurdular. Andolsun ki, melekler de (bunu söyleyenlerin) hesap yerine götürüleceklerini bilirler.

159. Allah; onların yakıştırdıkları şeylerden münezzehtir.

160. Allah’ın ihlaslı kulları müstesna.

161. Artık ne siz ne de ibadet ettikleriniz;

162. O'na karşı hiç kimseyi fitneye düşüremezsiniz.

163. Ancak Cehennem'e girecek olanlar müstesna.

164. (Melekler der ki:) “Bizden her birimiz için belli bir makam vardır.”

165. Muhakkak biz saf saf duranlarız.

166. Ve şüphesiz biz tesbih edenleriz.

167. Muhakkak onlar şöyle diyorlardı:

168. “Eğer yanımızda öncekilerden bir zikir (kitap) bulunmuş olsaydı.”

169. “Gerçekten bizler de, Allah'ın muhlis olan kullarından olurduk.”

170. Fakat ona (iman etmeyip) kâfir oldular, ileride (küfürlerinin akıbetini) bilecekler.

171. Andolsun, peygamber olarak gönderilen kullarımız hakkında şu sözümüz geçmişti:

172. “Onlara mutlaka yardım edilecektir.”

173. Ve galip gelecek olanlar, mutlaka bizim ordumuzdur.

174. Öyleyse sen, bir süreye kadar onlardan yüz çevir.

175. (Başlarına geleceğini) gözetle. Nitekim onlar da yakında görecekler.

176. Yoksa azabımızın çabuk gelmesini mi istiyorlar?

177. Fakat (azap) onların sahasına indiği zaman, uyarılıp korkutulanların sabahı pek de kötü olacak!

178. Bir süreye kadar onlardan yüz çevir.

179. Ve (başlarına geleceği) gözetle. Nitekim onlar da yakında görecekler.

180. Üstünlük (izzet) sahibi Rabbin onların nitelemelerinden münezzehtir.

181. Gönderilmiş resûllere selam olsun.

182. Hamt, âlemlerin Rabbi olan Allah'a mahsustur.

1. Sâd.¹ Öğüt dolu Kur’an’a yemin olsun ki!

2. Hayır. O inkâr edenler bir büyüklenme ve ayrılık içindedirler.

3. Onlardan önce nice nesiller helâk ettik, onlar da feryat ettiler. Hâlbuki kurtulma vakti değildi.

4. Aralarından bir uyarıcının gelmesine şaşırdılar. Kâfirler dedi ki: "Bu, yalancı bir sihirbazdır!"

5. İlahları tek bir ilah mı yaptı? Bu, hayret edilecek bir şeydir.

6. Onların ileri gelenleri: "Yürüyün! İlahlarınız üzerinde sebat/kararlılık gösterin. Sizden istenen şey budur." diye harekete geçtiler.

7. Biz bunu diğer dinde de işitmedik. Bu sadece bir uydurmadır.

8. Kur’an, aramızdan ona mı indirilmiş? Hayır! Onlar zikrimden şüphe ediyorlar. Çünkü henüz azabımı tatmadılar.

9. Yoksa, güçlü ve çok ihsan sahibi olan Rabbinin rahmet hazineleri onların yanında mıdır?

10. Yoksa göklerin, yerin ve ikisi arasında bulunanların mülkü onlara mı ait? Öyle ise (göklerin) yollarına yükselsinler (görelim)!

11. Onlar burada takım takım bozguna uğramış perişan bir ordudur.

12. Onlardan önce Nûh kavmi, Âd (kavmi) ve kazıklar sahibi Firavun da yalanlamıştı.

13. Semûd ve Lût’un kavmi de, Eyke halkı da. İşte onlar da birer grup idiler.

14. Onların her biri rasûlleri yalanladılar da azabımı hak ettiler.

15. Onlar geri dönüşü olmayan bir tek çığlıktan başka bir şey beklemiyorlar.

16. "Rabbimiz! Hesap gününden önce bizim payımızı çabucak ver." derler.

17. Onların söylediklerine sabırlı ol. O kuvvet sahibi kulumuz Dâvud'u hatırla. O, her zaman Allah'a yönelirdi.

18. Doğrusu biz dağlara boyun eğdirdik. Akşam ve sabah onlar kendisiyle (Dâvud ile) birlikte (Allah'ı) tesbih ederlerdi.

19. Toplanmış kuşlarda (onunla birlikte tesbih ettiler) Hepsi de ona yönelip, uydular.

20. Onun hükümranlığını kuvvetlendirmiştik. Ona hikmet ve kesin hüküm kabiliyeti vermiştik.

21. Sana davacıların haberi geldi mi? Hani onlar duvarı aşarak mabede girmişlerdi.

22. Dâvud’un yanına gitmişlerdi de, Dâvud onlardan korkmuştu. "Korkma! Biz birbirine hasım iki davacıyız. Aramızda adaletle hükmet, haksızlık etme; bize doğru yolu göster." dediler.

23. Bu benim kardeşimdir, onun doksan dokuz koyunu, benim ise tek bir koyunum var. "Onu da bana ver.” Dedi ve tartışmada beni bastırdı."

24. Dâvud: "Koyununu kendi koyunları arasına katmak istemekle sana haksızlık etmiş. Zaten ortakların çoğu, birbirlerine zulmeder. Ancak iman eden salih amellerde bulunanlar müstesna. Bunlar da ne kadar azdır!" dedi. Dâvud, kendisini imtihan ettiğimizi anlamış ve Rabbinden bağışlanma dileyerek secdeye kapanmış ve O’na yönelmişti.

25. Böylece onu bağışladık. Şüphesiz onun bizim katımızda gerçekten bir yakınlığı ve varılacak güzel bir yeri vardır.

26. Ey Dâvud! Seni yeryüzünde bir halife kıldık. O halde insanlar arasında hak/adaletle hüküm ver. Heva ve hevese uyma, yoksa seni Allah’ın yolundan saptırır. Allah’ın yolundan sapanlara ise hesap gününü unutmalarından dolayı şiddetli bir azap vardır.

27. Biz göğü, yeri ve ikisi arasındakileri boş yere yaratmadık. Bu, kâfirlerin zannıdır. Vay o kâfirlerin ateşteki haline!

28. Yoksa iman edip salih amellerde bulunanları, yeryüzünde bozgunculuk yapanlar gibi mi tutacağız? Yoksa takva sahiplerini facirler gibi mi tutacağız?

29. (Bu), ayetlerini düşünsünler ve akıl sahipleri öğüt alsınlar diye sana indirdiğimiz mübarek bir kitaptır.

30. Dâvud’a Süleyman’ı bağışladık. O, ne güzel bir kuldu. Doğrusu o, daima Allah’a yönelirdi.

31. Hani akşama doğru kendisine, üç ayağının üzerinde durup bir ayağını tırnağının üzerine diken (çalımlı ve safkan) atlar sunulmuştu.

32. O da şöyle demişti: "Hayrı sevmek beni, Rabbimin zikrinden alıkoydu. Nihayet (Güneş) perdenin arkasına gizlendi."

33. “Onları bana geri getirin.” (dedi). Sonra da (onların) bacaklarını ve boyunlarını vurmaya başladı.

34. Andolsun biz Süleyman'ı imtihan ettik. Tahtının üstüne bir ceset bırakıverdik. Sonra tevbe edip bize yöneldi.

35. Dedi ki: “Rabbim, bana mağfiret buyur ve benden sonra hiç kimseye nasip olmayacak bir mülk ver. Şüphesiz, sen çok ihsan sahibisin."

36. Böylece biz de rüzgârı onun buyruğuna verdik. Onun emriyle dilediği tarafa yumuşak bir şekilde akıp gidiyordu.

37. Bütün bina ustası ve dalgıç Şeytanları da (onun emrine verdik).

38. Bukağılara vurulmuş halde birbirlerine yaklaştırılmış olan daha başkalarını da (onun hizmetine verdik).

39. “İşte bu, bizim hesapsız ihsanımızdır. Artık dilersen (başkalarına) ihsan et, dilersen de (elinde) tut.”

40. Şüphesiz onun bizim katımızda bir yakınlığı ve varılacak güzel bir yeri vardır.

41. Kulumuz Eyyûb’u da an. Hani Rabbine: “Şeytan bana bir yorgunluk ve azap verdi." diye seslenmişti.

42. “Ayağını yere vur! İşte yıkanacak ve içilecek soğuk bir su (dedik).”

43. Ona katımızdan bir rahmet ve akıl sahiplerine bir öğüt olması üzere ailesini ve onlarla birlikte bir o kadarını daha bahşettik.

44. "Eline bir demet sap al da onunla vur, yemini böyle yerine getir." Gerçekten Eyyûb sabırlı (bir kul) idi. O, ne iyi kuldu daima Allah’a yönelirdi.

45. Güç ve basiret sahibi kullarımız İbrahim'i, İshak'ı ve Ya'kûb'u da an.

46. Biz onları, özellikle ahiret yurdunu düşünen ihlaslı kimseler kıldık.

47. Çünkü onlar, katımızda seçilmiş ve hayırlı kimselerden idiler.

48. İsmail’i, Elyasa’yı ve Zülkifl’i de an. Hepsi de hayırlı kimselerden idiler.

49. Bu bir anmadır. Doğrusu Allah'tan korkanlar için varılacak güzel bir yer vardır.

50. Kapıları yalnızca kendilerine açılmış Adn Cennetleri vardır.

51. Orada koltuklarına kurulmuşlar, birçok meyve ve içecek isterler.

52. Yanlarında bakışlarını yalnız kendilerine dikmiş yaşıt eşler vardır.

53. İşte hesap günü için size vadedilen budur.

54. Şüphesiz bu, bizim (ihsan ettiğimiz) rızkımızdır, bitip tükenmesi de yok.

55. Bu (takva sahipleri içindi; ama) azgınlar içinse muhakkak varılacak kötü bir yer vardır.

56. Cehennem. Onlar oraya girerler. Orası ne kötü bir yataktır!

57. İşte bu kaynar su ve irindir, artık onu tatsınlar.

58. O türden başka çeşit çeşit (azap) daha vardır.

59. (Kendi aralarında şöyle derler:) “İşte şunlar sizinle beraber (elim ateşe) girecek olanlardır.” (Zalimler ise der ki:) “Onlar rahat yüzü görmesinler! Onlar (da bizim gibi) ateşe gireceklerdir.”

60. (Zalimlere uyanlar ise:) “Hayır, asıl siz rahat yüzü görmeyin. Onu bize siz sundunuz. Ne kötü bir yerdir.” diyeceklerdir.

61. “Rabbimiz! Kim bunu bizim önümüze sürdüyse, onun ateşteki azabını kat kat arttır.” derler.

62. Derler ki: "Ne oluyor da, kendilerini kötülerden saydığımız adamları göremiyoruz?"

63. Biz onlarla alay ederdik. Yoksa gözler mi onlardan kaydı (da göremiyoruz)?”

64. İşte cehennem halkının birbiriyle olan bu tartışması kesin gerçektir.

65. De ki: "Ben sadece bir uyarıcıyım. Tek ve Kahhâr olan Allah’tan başka bir (hak) ilah yoktur."

66. (O) göklerin, yerin ve bu ikisi arasındakilerin Rabbidir, çok güçlüdür, çok bağışlayandır.

67. De ki: "Bu (Kur'an), büyük bir haberdir."

68. Siz ise ondan yüz çeviriyorsunuz.

69. Yüce topluluk (mele-i a'la) aralarında tartışırlarken benim hiçbir bilgim yoktu.

70. “Ben, ancak apaçık bir uyarıcı olduğum için bana vahyolunuyor.”

71. Hani Rabbin meleklere; “Gerçekten ben çamurdan bir beşer yaratacağım.” demişti.

72. Ben şeklini verip, ona ruhumdan üflediğim zaman hemen ona secdeye kapanın.”

73. Meleklerin tümü hep birlikte secdeye kapandılar.

74. İblis müstesnâ. Büyüklük tasladı ve kâfirlerden oldu.

75. (Allah) Buyurdu ki: "Ey İblis! İki elimle yarattığıma seni secde etmekten alıkoyan nedir? Büyüklük mü tasladın yoksa yücelerden mi oldun?"

76. Dedi ki: “Ben ondan daha hayırlıyım. Sen beni ateşten yarattın, onu ise çamurdan yarattın.”

77. (Allah) buyurdu ki: "Öyleyse çık oradan. Sen artık kovulmuş birisin."

78. “Ve şüphesiz ceza gününe kadar benim lanetim senin üzerindedir.”

79. (İblis): “Rabbim! Öyle ise onların tekrar diriltilecekleri güne kadar bana mühlet ver!” dedi.

80. (Allah) buyurdu ki: “O halde sen, kendisine mühlet verilenlerdensin.''

81. Vakti bilinen bir güne kadar.

82. "Senin izzetin adına yemin ederim ki, onların hepsini aldatıp saptıracağım." dedi.

83. Ancak, içlerinde ihlas sahibi kulların müstesna.

84. (Allah) Buyurdu ki: “İşte bu haktır ve ben hakkı söylerim.”

85. Cehennem'i tamamen senden olanlar ve sana uyanlarla dolduracağım.

86. De ki: "Ben sizden bir ücret istemiyorum. Kendiliğimden bir yükümlülük getirenlerden de değilim."

87. O, yalnızca bütün âlemler için bir öğüttür.

88. Onun haberini bir süre sonra bileceksiniz.

1. Bu kitap; Azîz ve Hakîm olan Allah tarafından indirilmiştir.

2. Şüphesiz biz sana kitabı hak olarak indirdik. O halde dini yalnız O'na halis kılarak Allah'a ibadet et.

3. İyi bilin ki, halis din yalnız Allah’ındır. O’ndan başka veliler edinenler, : “Biz bunlara ancak bizleri Allah’a yaklaştırsınlar diye ibadet ediyoruz” (derler.) Şüphesiz Allah, ayrılığa düştükleri şeyler konusunda aralarında hüküm verecektir. Şüphesiz Allah, yalancı ve nankör olanları doğru yola iletmez.

4. Eğer Allah bir evlat edinmek istese idi, elbette yarattıklarından dilediğini seçerdi. O bundan münezzehtir, O Allah’tır, birdir, Kahhâr'dır.

5. O, gökleri ve yeri hak ile yaratmıştır. Geceyi gündüze dolayıp örter, gündüzü de geceye örter, Güneşe ve Ay'a da boyun eğdirmiştir. Hepsi de belli bir süreye kadar akar/gider. Bilin ki O; çok güçlüdür, çok bağışlayıcıdır.

6. Sizi tek bir nefisten yarattı, sonra da ondan kendi eşini var etti ve sizin için hayvanlardan sekiz çift indirdi. Sizi annelerinizin karınlarından üç karanlık içinde, bir yaratılıştan sonra öbür yaratılışa geçirerek yaratmaktadır. İşte Rabbiniz olan Allah budur; mülk de O'nundur. Ondan başka (hak) ilah yoktur. Buna rağmen nereye çevriliyorsunuz?

7. Eğer küfrederseniz, şüphesiz ki Allah size muhtaç değildir. Ama kulları için küfre razı olmaz. Eğer şükrederseniz sizin için buna razı olur. Hiçbir günahkâr başka bir günahkârın yükünü yüklenmez. Sonra dönüşünüz ancak Rabbinizedir. O da size yaptıklarınızı haber verir. Çünkü O, kalplerde olan her şeyi hakkıyla bilendir.

8. İnsana bir zarar dokunduğu zaman, gönülden Rabbine yönelerek, O'na dua eder. Sonra ona, kendisinden bir nimet verdiği zaman, daha önce O'na dua ettiğini unutur da O'nun yolundan saptırmak amacıyla Allah'a ortaklar koşar. De ki: "Küfrünle biraz faydalanıp, eğlene dur. Kuşkusuz sen ateş ehlindensin!"

9. (Küfre sapan kimse,) Gece saatlerinde kalkıp da secde ederek ve kıyama durarak gönülden itaat (ibadet) eden, ahiretten sakınan ve Rabbinin rahmetini umut eden (kimse gibi) midir? De ki: “Hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu? Ancak akıl sahipleri düşünüp öğüt alır."

10. De ki: “Ey iman eden kullarım! Rabbinizden korkup sakının. Bu dünyada iyilik etmekte olanlar için bir iyilik vardır. Allah'ın arzı geniştir. Ancak sabredenlere ecirleri hesapsızca ödenir.”

11. De ki: “Ben, dini yalnızca Allah'a halis kılarak O'na ibadet etmekle emrolundum.”

12. “Ve ben, Müslümanların ilki olmakla da emrolundum.”

13. De ki: "Eğer Rabbime isyan edersem, elbette ben büyük bir günün azabından korkarım!"

14. De ki: “Ben dinimi yalnızca Allah'a halis kılarak O'na ibadet ederim.”

15. Siz de, ondan başka dilediğinize ibadet edin. De ki: "Hüsrana uğrayacaklar, kıyamet günü hem kendilerini hem de ailelerini hüsrana uğratanlardır. Dikkat edin! Apaçık hüsran işte budur."

16. Onların üstlerinde ateşten tabakalar, altlarında da tabakalar vardır. Allah, kullarını işte bununla korkutuyor. Ey kullarım! Benden sakının.

17. Tağuta ibadet etmekten kaçınıp Allah'a yönelenlere müjde vardır. Kullarımı müjdele!

18. Onlar, sözü dinleyip en güzeline uyarlar. Onlar, Allah’ın kendilerine hidayet ettiği kimselerdir. Onlar, akıl sahibi kimselerdir.

19. Üzerine azap kelimesi hak olmuş kimseye (hidayet edemezsin), ateşte olanı da sen mi kurtaracaksın?

20. Fakat Rabbine karşı gelmekten sakınanlar için (cennette) üst üste yapılmış ve altlarından ırmaklar akan köşkler vardır. Allah, gerçek bir vaadde bulunmuştur. Allah, va’dinden dönmez.

21. Allah'ın gökten su indirdiğini, onu yerden kaynaklara geçirdiğini, sonra onunla değişik renklerde ekinler çıkardığını görmedin mi? Sonra kurur ve sen onu sararmış halde görürsün. Sonra onu bir çöp haline getirir. Şüphesiz bunda akıl sahipleri için bir öğüt vardır.

22. Allah'ın kalbini İslâm'a açtığı kimse Rabbinden bir nur üzere değil midir? Allah'ın zikrine karşı kalpleri kaskatı olanların vay hallerine! İşte onlar apaçık bir sapıklık içindedirler.

23. Allah, ayetleri birbirine benzeyen ve yer yer tekrar eden kitabı, sözlerin en güzeli olarak indirmiştir. Rablerinden korkanların bu kitaptan tüyleri ürperir, sonra hem derileri ve hem de kalpleri Allah'ın zikrine ısınıp yumuşar. İşte bu kitap Allah'ın hidayetidir. Onunla istediğini doğru yola hidayet eder. Allah kimi de saptırırsa artık ona yol gösteren bulunmaz.

24. Kıyamet günü azabın en kötüsünden yüzünü korumaya çalışan kimse(nin durumu) ne olur? Zalimlere: "Kazanmakta olduklarınızı tadın!" denir.

25. Onlardan öncekiler de yalanlamışlardı da hiç farkında olmadıkları bir yerden azap onlara geliverdi.

26. Allah, onlara dünya hayatında da rezilliği tattırdı. Ahiret azabı ise çok daha büyüktür. Keşke bunu bilselerdi.

27. Andolsun biz, belki öğüt alırlar diye bu Kur'an'da insanlara her türlü misali verdik.

28. Sakınıp takvalı olsunlar diye hiçbir eğriliği bulunmayan Arapça bir Kur'an. (indirdik)

29. Allah, birbiriyle çekişen bir çok ortağa bağlı olan bir adamla, yalnız bir kişiye bağlı bir adamı örnek olarak vermiştir. Bu ikisinin durumu eşit midir? Hamt, Allah’a mahsustur. Fakat onların çoğu bilmezler.

30. (Ey Muhammed!) Şüphesiz sen öleceksin ve şüphesiz onlar da ölecekler.

31. Sonra siz kıyamet günü Rabbinizin huzurunda davalaşacaksınız.