Mushafın 372. sayfası

112. Nûh, şöyle dedi: “Onların yaptıklarına dair benim ne bilgim olabilir?”

113. “Onların hesaplarını görmek ancak Rabbime aittir. Bir anlayabilseniz!”

114. "Ben, Müminleri kovacak değilim."

115. "Ben, ancak apaçık bir uyarıcıyım."

116. Dediler ki: “Ey Nûh! (Bu işten) vazgeçmezsen mutlaka taşlananlardan olacaksın!”

117. Nûh, şöyle dedi: “Ey Rabbim! Kavmim beni yalanladı.”

118. Artık benimle onların aralarında hüküm ver ve beni ve benimle beraber olan Müminleri kurtar."

119. Biz de onu ve onunla birlikte olanları dopdolu o gemi içerisinde kurtardık.

120. Sonra geride kalanları suda boğduk.

121. Muhakkak bunda bir ayet vardır. Onların çoğu iman etmediler.

122. Muhakkak Rabbin Azîz olandır, Rahîm olandır.

123. Âd kavmi de peygamberleri yalanlamıştı.

124. Hani onlara kardeşleri Hûd, “Sakınmaz mısınız?” demişti.

125. “Şüphesiz ben, size gönderilmiş güvenilir bir rasûlüm.”

126. "Öyle ise Allah'tan sakının ve bana itaat edin."

127. “Buna karşılık sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretim ancak âlemlerin Rabbi olan Allah’a aittir.”

128. "Siz her yüksek yerde eğlenmek için koca bir bina mı inşa edip durursunuz?"

129. "Ve ebedi kalırsınız ümidi ile sapasağlam kaleler mi yapar durursunuz?"

130. "Yakaladığınız zaman da zorbaca mı davranırsınız?"

131. "Artık Allah’tan korkun ve bana itaat edin."

132. "Bilmekte olduğunuz şeylerle size yardım edenden korkup sakının."

133. "Size hayvanlar ve çocuklar (vererek) yardım etti."

134. Hem de bahçeler ve pınarlar da (vermiştir).

135. "Gerçekten sizin için büyük bir günün azabından korkarım."

136. Onlar dediler ki: "Sen öğüt versen de, öğüt verenlerden olmasan da bizim için birdir."