Râvi:Ebû Hureyre
وعن أبي هريرة رضي الله عنه ، عن رسول الله صلى الله عليه وسلم أنه قال: “ قال الله، عز وجل: أنا عند ظن عبدي بي وأنا معه حيث يذكرني، والله لله أفرح بتوبة عبده من أحدكم يجد ضالته بالفلاة، ومن تقرب إلي شبراً، تقربت إليه ذراعاً، ومن تقرب إلي ذراعاً، تقربت إليه باعاً، وإذا أقبل إلي يمشي، أقبلت إليه أهرول" ((متفق عليه)) . وهذا لفظ إحدى روايات مسلم. وتقدم شرحه في الباب قبله.
وروي في الصحيحين : "وأنا معه حين يذكرني" بالنون، وفي هذه الرواية "حيث” بالثاء وكلاهما صحيح.
Ebu Hüreyre (Allah Ondan razı olsun)'dan rivayet edildiğine göre Rasulullah (sallallahu aleyhi vesellem) şöyle buyurdu: Aziz ve Celil olan Allah: “Ben kulumun beni zannedip bildiği gibiyim. Beni hatırladığı yerde ben daima onunla beraberim. Rahmet ve yardımım onunla beraberdir.
Allah’a yemin ederim ki kulunun tevbesinden dolayı Allah’ın hoşnutluğu sizden birinizin ıssız çölde kaybettiği devesini bulduğu zamanki sevincinden daha büyüktür. Bundan dolayı Allah şöyle buyurmuştur: “Bana bir karış yaklaşana ben bir arşın yaklaşırım, bir arşın yaklaşana bir kulaç yaklaşırım, bana yürüyerek gelene ben koşarak gelirim.” (Buhari, tevhid 15, Müslim, Tevbe 1)
Rivayet eden: Buhârî (No. 7405, 7505), Müslim (No. 2675a, 2675b, 2675d, 2675e, 2675f, 2675g, 2675h), Tirmizî (No. 2388, 3603), İbn Mâce (No. 3822) ve Ahmed b. Hanbel (No. 7115, 7831, 8715, 8983, 9373, 9834, 9863, 10210). Riyâzü's-Sâlihîn içinde geçer (No. 440).