Râvi:Âişe
عن عائشة رضي الله عنها قالت: ما خير رسول الله صلى الله عليه وسلم بين أمرين قط إلا أخذ أيسرهما، ما لم يكن إثماً، فإن كان إثماً، كان أبعد الناس منه، وما انتقم رسول الله صلى الله عليه وسلم لنفسه في شئ قط، إلا أن تنتهك حرمة الله، فينتقم لله تعالى. ((متفق عليه))
Aişe (Allah Ondan razı olsun) şöyle demiştir: Rasûlüllah (sallallahu aleyhi vesellem) iki şeyden birini yapma konusunda serbest bırakıldığı zaman günah olmadığı sürece mutlaka en kolay olanını tercih ederdi. Yapılacak iş günah ise ondan daima en uzak kalan kendisi olurdu. Allah’ın yasakladığını çiğnemediği sürece şahsı adına hiç bir şeyden intikam almamış; Allah’ın yasağı çiğnenmiş ise onun cezasını mutlaka Allah için vermiştir. (Buhâri, Menakıb, 23, Müslim, Fezail,77)
Rivayet eden: Buhârî (No. 3560, 6126, 6786, 6853), Müslim (No. 2327a, 2327d, 2327e, 2328a, 2328b), Ebû Dâvûd (No. 4785, 4786), Nesâî (No. 2096), İbn Mâce (No. 1984), İmâm Mâlik (No. 1637), Ahmed b. Hanbel (No. 22906, 23410, 23686, 23702, 23837, 24127, 24310, 24381) ve Dârimî (No. 2121). Riyâzü's-Sâlihîn içinde geçer (No. 640).