Riyâzü's-Sâlihîn 1865

Ebu Hureyre (Allah Ondan razı olsun)’den rivayete göre Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem) şöyle buyurdu: “Geçmiş zamanlarda bir adam mutlaka bir sadaka vereceğim dedi, geceleyin evinden çıkıp sadakasını bilmeyerek bir hırsızın eline koymuştu. Sabah olunca insanlar vay... filan hırsıza sadaka verilmiş diye söylenirler. Sadakayı veren kimse:

- Allahım sana hamdolsun. Ben bir sadaka daha vereceğim. Yine gece evinden çıktı, bilmeyerek sadakasını bir fahişenin eline tutuşturdu. Sabahleyin herkes vay bu gece de bir fahişeye sadaka verilmiş olacak şey değil, diye söylenirler. Sadakayı veren kimse Allah’ım bir fahişeye sadaka verdiğim için sana hamdolsun der. Mutlaka bir sadaka daha vereceğim diyerek geceleyin evinden çıkar, o gün de sadakasını bir zenginin avucuna bırakır. Ertesi gün bu ne iştir zengine bile sadaka verilmeye başlandı diyerek söylenirler. Sadaka veren kimse de: Allah’ım, hırsıza, fahişeye ve zengine sadaka verdiğim için sana hamdolsun, dedi.

Uykusunda o kimseye şöyle denildi:

Hırsıza verdiğin sadaka belki onu yaptığı hırsızlıktan utandırıp vazgeçirmiştir. Fahişe olan yaptıklarından vazgeçip iffetli bir kadın olacaktır. Zengin de belki bundan ibret alıp Allah’ın kendisine verdiği mallardan muhtaçlara verecektir. (Buhari, Zekat, 14; Müslim, Zekat, 78)