Râvi:Avf b. Malik
وعن عوف بن مالك بن الطفيل أن عائشة رضي الله عنها حدثت أن عبد الله بن الزبير رضي الله عنهما قال في بيع أو عطاء أعطته عائشة رضي الله عنها: والله لتنتهين عائشة، أو لأحجرن عليها، قالت أهو قال هذا ؟ قالو: نعم، قالت: هو لله علي نذر أن لا أكلم ابن الزبير أبدا، فاستشفع بن الزبير إليها حين طالت الهجرة، فقالت: لا والله لا أشفع فيه أبداً، ولا أتحنث إلى نذري فلما طال ذلك على ابن الزبير كلم المسور ابن مخرمة، وعبد الرحمن بن الأسود بن عبد يغوث وقال لهما: أنشدكما الله لما أدخلتماني على عائشة رضي الله عنها، فإنها لا يحل لها أن تنذر قطيعتى، فأقبل به المسور، وعبد الرحمن حتى استأذنا على عائشة، فقالا: السلام عليك ورحمة الله وبركاته، أندخل؟ قالت عائشة: ادخلوا، قالوا: كلنا؟ قالت: نعم ادخلوا كلكم، ولا تعلم أن معهما ابن الزبير، فلما دخلوا ، دخل ابن الزبير الحجاب، فاعتنق عائشة رضي الله عنها، وطفق يناشدها ويبكي، وطفق المسور، وعبد الرحمن يناشدانها إلا كلمته وقبلت منه، ويقولان : إن النبي صلى الله عليه وسلم نها عما قد علمت من الهجرة، ولا يحل لمسلم أن يهجر أخاه فوق ثلاث ليال، فلما أكثروا على عائشة من التذكرة والتحريج، طفقت تذكرهما وتبكي ، وتقول: إني نذرت والنذر شديد ، فلم يزالا بها حتى كلمت ابن الزبير، وأعتقت في نذرها ذلك أربعين رقبة، وكانت تذكر نذرها بعد ذلك فتبكي حتى تبل دموعها خمارها. ((رواه البخاري)).
Avf ibni Malik ibni Tufeyl (Allah Ondan razı olsun)’den rivayet edildiğine göre bir kimse Aişe (Allah Ondan razı olsun)’ye gelerek sattığı veya bağışladığı bir şey hususunda yeğeni Abdullah ibni Zübeyr’in “Vallahi Aişe (Allah Ondan razı olsun)’ya bu işten vazgeçer veya ben onun böyle davranmasına engel olurum” dediğini haber vermişti. Aişe (Allah Ondan razı olsun) : Zübeyr mi böyle söyleyen? diye sordu. Oradakiler de:
- Evet, böylece söyledi, dediler. Bunun üzerine Aişe (Allah Ondan razı olsun)
- Allah hakkı için ölünceye kadar Abdullah ibni Zübeyr ile konuşmamaya nezrediyorum, dedi. Hazret-i Aişe (Allah Ondan razı olsun)’nın dargınlığı epeyce uzayınca İbni’z-Zübeyr araya şefaatçiler koyarak teyzesinin kendini bağışlamasını istedi. Fakat Aişe:
- Vallahi ben onun hakkında, kimsenin aracılığını kabul etmem, nezrimi bozup günah işlemem dedi. Bu küslüğün hayli uzadığını gören Abdullah ibni Zübeyr, Misver ibni Mahreme ile Abdurrahman ibni Esved ibni Abdiyegus’a konuyu açarak:
- Allah aşkına beni Aişe (Allah Ondan razı olsun) teyzemin yanına götürüp beni affettirip barıştırın. Onun benimle alakayı kesmesi ve konuşmamaya nezretmesi helal olmaz, dedi.
Misver ve Abdurrahman bu teklifi kabul edip Hz. Aişe (Allah Ondan razı olsun)’nın evine geldiler ve Selam vererek girebilir miyiz diye izin istediler. Hz. Aişe (Allah Ondan razı olsun) da girin, dedi.
- Hepimiz mi girelim? Diye sordular. Yanlarında İbni’z-Zübeyr’in olduğunu bilmediği için o da:
- Evet, hepiniz girin, İbnü’z-Zübeyr de onlarla birlikte içeri girdi, perdenin arkasına geçerek teyzesinin boynuna sarıldı ve kendisini bağışlamasını isteyerek ağladı. Misver ile Abdurrahman da Allah aşkına onu bağışla diye yalvardılar ve:
Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem)’in akraba ile münasebeti kesmenin yasakladığını bilirsin, bir müslümanın üç günden fazla din kardeşiyle dargın durması helal değildir diyerek barışmasını istediler. Suç bağışlamanın önemi akraba ile ilgiyi kesmenin kötülüğü konusunda o kadar çok şey söylediler ki, Hz. Aişe onlara nezrini hatırlattı ve ağlamaya başladı. Ben İbnü’z-Zübeyr ile konuşmamak üzere adak adadım, adağı bozmak günahtır dedi. Mahreme ile Abdurrahman onun gönlünü yapmak üzere o kadar çok şey söylediler ki, sonunda Hz. Aişe İbnu’z-Zübeyr ile konuştu, adağını bozduğu için de kırk köleyi hürriyetine kavuşturdu. Sonraki günlerde nezrini hatırlayarak ağlar ve gözyaşları başörtüsünü ıslatırdı. (Buhari, Edeb, 62)
Riyâzü's-Sâlihîn içinde geçer (No. 1859).