Riyâzü's-Sâlihîn 1175

Huzeyfe (Allah Ondan razı olsun) şöyle demiştir: Bir gece Rasûlullah (sallallahu aleyhi vesellem)’in arkasında gece namazı kıldım. Bakara suresini okumaya başladı. Ben kendi kendime yüz ayet okuyunca rükûya gider dedim. Fakat okumaya devam etti. Ben kendi kendime bu sureyi bir rekatta bitirecek dedim. Fakat yine devam etti. Nisa suresine geçti, onu da okuduktan sonra Al-i İmran suresine başladı. Onu da okudu. Hem de ağır ağır. Tesbih ayeti gelince Allah'a tesbih ediyor, dilek ayeti gelince Allah'tan dilekte bulunuyor. Sığınma ayeti gelince de Allah'a sığınıyordu. Sonra rükû’a vardı. “Sübhane rabbiyel azim” (Yüce olan Rabbimi her türlü noksanlıklardan uzak bilir ve her türlü mükemmelliğin ona ait olduğunu kabul ederim) demeye başladı. Rükû’daki durması da aşağı yukarı ayakta duruşu gibi uzun oldu. Sonra “Semiallahü limen hamideh, Rabbena lekel hamd” (Allah kendisine hamd edenin hamdini işitir. Eksiksiz övgü ve teşekkürler sadece sanadır ey Rabbimiz) diyerek rükûdan doğruldu ve rükû’a yakın ayakta durdu. Sonra secdeye kapanıp “Sübhane rabbiyel a'la” (Büyük olan Rabbimi her türlü noksanlıklardan uzak bilir, her türlü mükemmelliğin ona ait olduğunu kabul ederim) diyerek secdesini de ayakta durması kadar uzattı. (Müslim, Müsafirin 203)