Peygamber Efendimiz -sallallahu aleyhi ve sellem- (namazda) secdeye gidince kollarının arasını koltuk altı beyazlıkları görününceye kadar açardı

باب يُبْدِي ضَبْعَيْهِ وَيُجَافِي فِي السُّجُودِ

Sahih Sahîh-i Buhârî hadisi Muttefekun aleyh (Buhârî ve Müslim) Sahîh-i Buhârî 390

أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا بَكْرُ بْنُ مُضَرَ، عَنْ جَعْفَرٍ، عَنِ ابْنِ هُرْمُزَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَالِكٍ ابْنِ بُحَيْنَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ

إِذَا صَلَّى فَرَّجَ بَيْنَ يَدَيْهِ حَتَّى يَبْدُوَ بَيَاضُ إِبْطَيْهِ‏.‏

Abdullah b. Mâlik b. Buheyne -radıyallahu anh-'dan rivayet edildiğine göre,

Peygamber Efendimiz -sallallahu aleyhi ve sellem- (namazda) secdeye gidince kollarının arasını koltuk altı beyazlıkları görününceye kadar açardı.

Rivayet eden: Buhârî (No. 390, 807, 3564), Müslim (No. 495a, 495b), Nesâî (No. 1106) ve Ahmed b. Hanbel (No. 21847).

Kopyala

Hata bildir

Açıklama

Rasûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem- secdeye vardığı zaman, kollarının arasını açardı. Koltuk altlarının rengi görünene kadar iki kolunu iki kanat gibi vücudunun yanından uzaklaştırırdı. Bu, kolları kanat gibi açmak ve bedenin yan tarafından abartılı bir şekilde uzaklaştırmak için yapılan bir harekettir.

Hadisten çıkan dersler

Secdede bu şekilde durmanın hoş görülmesi ve insanın pazılarını vücudunun yanından uzak tutması anlamına gelir.
İmamın arkasında cemaatle namaz kılan bir kimsenin kollarını açarak yanındakileri rahatsız etmesi meşru değildir.
Secde ederken kolları bu şekilde açmanın pek çok hikmeti ve faydaları vardır: Namazı azimle ve isteyerek kıldığını göstermek, secde ederken bütün uzuvların üzerine dayanıldığı zaman her uzuv ibadetten payına düşeni alır. Şöyle denilmiştir: Bunun hikmeti tevazulu bir duruşa benzemesi; alnın, burnun yere yakın tutulmasında ve ayrıca her uzvun diğer uzuvdan ayırt edilmesinde daha etkili olmasıdır.

Arapça açıklama

كَانَ صلى الله عليه وسلم إذا سجد فرَّج بين يديه أثناء السجود؛ فنحَّى كلَّ يد عن الجنب الذي يليها، مثل الجناحين، حتى يبدو لون جلد إبطيه؛

وهذا من المبالغة في تجنيح الذراعين ومباعدتهما عن جانبيه.

استحباب هذه الهيئة في السجود، وهي مباعدة عَضُديه عن جنبيه.
المأموم الذي يتأذَّى جارُه بالمجافاة؛ فلا يُشرع له ذلك.
في المجافاة في السجود حِكم وفوائد كثيرة، منها: إظهار النشاط والرغبة في الصلاة، وأنه إذا اعتمد على كل أعضاء السجود أخذ كل عضو حقه من العبادة. وقيل: الحكمة في ذلك أنه أشبه بالتواضع، وأبلغ في تمكين الجبهة والأنف من الأرض، وأيضًا ليتميز كل عضو بنفسه.

Âlimlerin hükümleri

Âlim	Hüküm	Kapsam	Eser
Buhârîv. 256 h.	Sahihصحيح	Hadis	صحيح البخاري No. 390

Diğer rivayetlerle ilgili hükümler (6)

SahihElbânî صحيح — صحيح النسائي (1105)
Senedi sahihŞuayb el-Arnaût إسناده صحيح على شرطهما — تخريج المسند لشعيب (22925)
Senedi sahihŞuayb el-Arnaût إسناده صحيح، رجاله رجال الصحيح غير أبي الأسود النضر بن عبد الجبار وهو ثقة — تخريج صحيح ابن حبان (1919)
SahihBuhârî صحيح — صحيح البخاري (807)
SahihMüslim صحيح — صحيح مسلم (495)
Sahihİbn Hibbân أخرجه في صحيحه — صحيح ابن حبان (1919)